hanslander.com

Eigentijdse notities door Hans Lander

 

 

 

Het komt niet door de bezuinigingen....

Al vele uren lang zit ik te luisteren naar de behandeling van de begroting volksgezondheid in de Tweede Kamer. Een eindeloze brei  woorden gaat aan mij voorbij. Het is een spel met woorden tussen ingewijden. Voor de meeste kamerleden lijkt de werkelijkheid van het dagelijks leven in de zorg ver weg. Ze lachen om elkaars grapjes en geven de belanghebbenden, dat wil zeggen de mensen die op zorg zijn aangewezen, geen enkel vooruitzicht op verbetering. Het is een schijngevecht in optima forma. Ik word er niet goed van. Ik erger mij. Dat bleek gisteravond al, toen ik keek en luisterde naar het debat met staatssecretaris van zorg over de verpleeghuizen. De woordvoerders van de regeringsfracties hadden het probleem al opgelost. Het  is zo, dat er verpleeghuizen zijn die het goed doen en andere die het niet goed doen. Toch krijgen ze alle vergoed volgens dezelfde regels. Het ligt dus niet aan het stelsel, het ligt aan de bestuurders en aan de medewerkers . Het ligt niet aan de gigantische bezuinigingen en aan een chronisch tekort aan personeel, aan het tekort aan voldoende opgeleid personeel, maar aan de bestuurders en medewerkers van de instellingen. De oplossing is dan ook heel eenvoudig: als een instelling het niet goed blijkt te doen, moet je de bestuurders en toezichthouders ontslaan. Je moet dan een instelling ook kunnen sluiten of als dat in de praktijk toch niet zo eenvoudig is die onder het beheer van de andere instelling plaatsen. Zo los je het probleem op en  kunnen de bezuinigingen gewoon doorgaan. Aan het beleid mankeert niets. Zo kwam de werkelijkheid van leugens en verontschuldigingen in de Tweede Kamer op mij, een eenvoudig burger, over. Ik word er niet goed van. En niet alleen ik. Deze week werd ik opgebeld door een oude vriend, een alleenstaande man van 82 jaar. Hij lag in het ziekenhuis na voor de zoveelste keer geopereerd te zijn. Het ziekenhuis had niet langer plaats voor hem. Naar zijn huis, waar hij alleen woont, kon hij niet. Hij zou dus eigenlijk naar een verpleeghuis moeten. Maar er was geen verpleeghuis in de buurt dat plaats voor hem had. Hij wist dus in het geheel niet waar hij naartoe kon. Wel had hij de dag daarop het ziekenhuis zou moeten verlaten. Een paar dagen later belde hij opnieuw op. "Waar denk je dat ik nu ben en waar ik naartoe ga?" vroeg hij. "Ik ben nu nog in het ziekenhuis, maar ze hebben een oplossing gevonden: morgen brengen ze mij naar het hospice. Dat wil ik helemaal niet, maar ik heb geen keus. Ze dumpen mij dus gewoon. Het gaat alleen nog maar om geld, de mens telt niet meer." Dat was een stukje werkelijkheid, waarvan de kamerleden geen weet hebben of althans veinsden dat niet te kennen. De geloofwaardigheid van de politiek komt dat zeker niet ten goede.

Hans Lander 20 november 2014

 

 

 

 

 

 

hanslander@gmail.com