4 juli 2016

                      

                                               hanslander.com          zeelandinternetkrant

 

z

   binnenland

   buitenland

   leestafel

 

.

 

.

.

 

Spiegel van Europa

Het is altijd goed om eens in de spiegel te kijken. Soms in een achteruitkijkspiegel. Die woorden kwamen in mij  op, toen ik bladerend in het boek Drees 90 (1976 ) in een interview door Dr. G.H. Puchinger de volgende woorden las van Dr. Willem Drees Sr, eerder, in 1974, geuit in de Internatonale Spectator:

"  Op één gebied heeft Nederland een bijzonder belang dat reden zou moeten zijn erop aan te dringen op dat terrein een stap terug te doen. Ik bedoel het onbeperkte recht van inwoners der E.E.G.-landen om zich in een ander EEG-land te vestigen. Ik heb indertijd erop aangedrongen dat een voorbehoud kon worden gemaakt in verband met woningnood of werkloosheid. Ik had erbij moeten voegen: te dichte bevolking. Het is niet gebeurd. Men onderschatte  niet wat Nederland te wachten staat, als na de stroom van Surinamers naar onze volle steden, bijvoorbeeld de Italianen in grote getale volgen. Honderdduizenden werken in Zwitserland, maar daar groeit het verzet en gezinnen worden er niet toegelaten. Nederlandse werkgevers beginnen nu in Italië te werven, omdat ze dan geen vergunning van de Nederlandse regering nodig hebben. Wordt het de Italianen  duidelijk dat ze hier onbeperkt met hun gezinnen kunnen komen en welke sociale voorzieningen er zijn, dan kunnen de gevolgen buitengewoon ernstig zijn. Het zal  wel reactionair geacht worden, maar ik meen dat er reden is tijdig te vragen, eventueel, als overbevolkt land, grenzen aan toelating te mogen stellen."  

En  elders in hetzelfde stuk:

 "Met schrijve de moeilijkheden om tot een eenheid op een bepaald gebied te komen echter niet steeds toe aan kortzichtig nationalisme. Ik wees reeds op de feitelijke moeilijkheid, tot eenheid op fiscaal gebied te geraken. Welke moeilijkheden staan niet in de weg aan een monetaire unie, bij het verschil in positie bijvoorbeeld tussen Italië en Nederland?".

Naar mijn mening zouden deze woorden van zorg ook vandaag kunnen zijn uitgesproken. Aangepast aan omstandigheden, zou er zeker geen reden zijn om er lichtvaardig of achteloos geringschattend mee om te gaan.

 Dat geldt ook bij het overwegen van een leuze bij de grote demonstraties tegen de Europese top in Amsterdam in 1997:

"Europa zal sociaal zijn of zal niet zijn. "

En in 2000 sprak een woordvoerster van de Europese Beweging :

"Het zou jammer zijn als de trein doorrijdt en de mensen uitstappen."

Het zijn kritische geluiden, waarnaar door de beleidsmakers niet of nauwelijks geluisterd is. Evenmin zijn de signalen uit de afwijzing van het ontwerp van de Europese grondwet in 2006 serieus genomen. De trein reed door. Met zoals nu blijkt het risico dat de mensen uitstappen of zoals in Engeland reeds zijn uitgestapt. Met het risico ook dat door de veronachtzaamde groei van de tegenstellingen en van de ongelijkheid  tussen de  bevolkingsgroepen de mensen een heil zochten en zoeken bij populistische of zelfs extremistische " leiders" en bewegingen. Ik vraag mij af, gelet op de commentaren of bij sommigen het verbijsterend stilzwijgen,  of de ernst van de situatie, de bedreiging voor het voortbestaan van de met zoveel moeite en geduld opgebouwde Europese Unie wel voldoende tot de hersenen van de leidende politici in Europa en in ons eigen land is doorgedrongen. Niet volstaan kan worden met het vaststellen dat bijvoorbeeld in Engeland de bevolking door de aanstichters van Brexit is voorgelogen, dat de feiten zijn verdraaid. Dat is natuurlijk onmiskenbaar zo, maar wat stellen de leiders van de Europese Unie, ook in ons eigen land, daar concreet tegenover? Wat zeggen zij als straks in Oostenrijk ook een referendum over een uittreding wordt gehouden? Wat als dat ook in andere landen dreigt? Hoe overtuigen zij dat de vorming van de Europese Unie een noodzakelijkheid is voor de toekomst? Welke Europese Unie, welke wijzigingen stellen zij dan voor om de geesten daarvoor terug te winnen? Het zijn vragen waarop de antwoorden van historisch belang zullen blijken. Een kritiekloos doordenderen op de ingeslagen weg, met een op hol geslagen locomotief, met een veronachtzaming van in brede kringen blijkende bezwaren en emoties, is niet aanvaardbaar. De leidende politici in de EU en in ons eigen land doen er goed aan zichzelf een spiegel voor te houden, te wegen wat fout is gegaan en te overwegen wat beter kan en beter moet. Daarbij zal voorop moeten staan het streven naar een sociaal en zichtbaar democratischer  Europa, niet naar een Europa waarin marktwerking  en neoliberalisme domineren en de ongelijkheid tussen de bevolkingsgroepen steeds groter wordt.

Het is vijf voor twaalf, tijd voor de echte klokkenluiders!

 

Hans Lander, 4 juli 2016

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

hanslander@gmail.com

 

 

.