hanslander.com

Eigentijdse notities door Hans Lander

 

 

 

 

Dag van de Bastille en Germaans chutzpah

14 juli: het is de dag waarop de Fransen de bestorming van de Bastille "vieren". Op die dag in 1789 wierp het Franse volk de ketenen van de onderdrukking van zich af. Het volk was de armoe en de honger beu. Frankrijk had een periode van economische voorspoed achter de rug. De gewone mensen hadden daar geen of weinig deel aan gehad. In 1987 was de Staat door wanbeleid en spilzucht in staat van faillissement geraakt. Maar de machtigen en rijken feestten door. Op deze dag 226 jaar geleden kwam daar een eind aan en veranderde Frankrijk voorgoed. "Allons enfants de la patrie, frmez vos bataillons...."

13 juli 2015. In Brussel leggen de andere landen van de Eurozone aan Griekenland een onterend akkoord op dat niets meer of minder dan de totale overgave, economische uitlevering en verlies aan nationale  souvereiniteit betekent.Een akkoord, dat door draconische, inhumane bezuinigingen en privatiseringen  zou moeten leiden tot een economisch herstel van het zwaar geplaagde land. Maatregelen, waarvan op voorhand vaststaat dat zij niet tot enig goed resultaat zullen kunnen leiden. De schuldenlast van Griekenland is zo hoog opgelopen, dat deze door de Grieken niet meer kan worden afgelost. Zeker niet omdat door de opgelegde maatregelen de economie van het land er nog verder op achteruit zal gaan. Vele deskundigen van naam hebben de landen van de Eurozone gewaarschuwd dat deze maatregelen, net als de al eerder opgelegde maatregelen, een heilloze weg zijn en slechts tot een verdere achteruitgang van en armoede in Griekenland zullen leiden. Zo schreef de Nobelprijswinnaar Paul Krugman in de New York Times dat het beleid van de landen van de Eurozone krankzinnig is en dat dit beleid niet slechts hardvochtig maar ook wraakzuchtig is. Hij vraagt zich af of iemand Europa nog van de rand van de afgrond weg kan trekken. De vernietiging van de Griekse nationale souvereiniteit zonder enige hoop op verbetering noemt hij een grotesk verraad van alles waar het Europees project  voor zou moeten staan."Wie kan ooit nog enig vertrouwen in Duitsland hebben? "vraagt hij zich af.Want juist Duitsland lijkt de boze kracht achter de maatregelen van de Eurozonelanden. Duitsland, dat eerder Europa al twee maal vernietigde!

Na de Eerste Wereldoorlog legden de overwinnaars Duitsland ondraaglijke en inhumane herstelbetalingen op. Wij weten waartoe dat geleid heeft. Dat Duitsland werd na de Tweede Vernietiging van Europa wel schuld kwijtgescholden. Om weer een fatsoenlijke en menswaardige samenleving te kunnen opbouwen. Maar ook om voor het kapitalistische westen een buffer te vormen tegen de Sovjet-Unie. Duitsland werd een gerespecteerd lid van de Europese gemeenschap. Duitsland werd Europees en mocht zich zelfs weer met het oostelijk deel verenigen. Dat Duitsland, dat zo edelmoedig is behandeld, dreigt nu minder een Europees Duitsland te worden in een meer Duits Europa. Dat zullen velen niet gewild hebben en niet willen.

Ook een andere Nobelprijswinnaar maakt zich daarover grote zorgen. In Time schreef Joseph E. Stiglitz, onder andere bekend van The Price of Inequality, over de "German chutzpah". En dat lijkt bepaald niet vleiend bedoeld, Chutzpah is een Hebreeuwse term, die zoveel betekent als hoogmoed, botte arrogantie, vooringenomenheid en ongeremde botheid. In dit verband zeker niet zonder enige symbolieke betekenis. Want ook Stiglitz wijst Duitsland aan als de auctor intellectualis die aanstuurde en aanstuurt op de totale overgave van Griekenland. Een blinde wreker die zich niet lijkt te bekommeren om de eventuele schadelijke gevolgen voor Griekenland en Europa. Stiglitz hekelt het  beleid van starre bezuinigingen die in Europa slechts tot een verdere achteruitgang van de economie hebben geleid,tot steeds hogere werkloosheid, tot armoede, tot verpaupering, tot dakloosheid, tot afbraak van de in decennia opgebouwde rechtvaardige en billijke arbeidsvoorwaarden, tot de vernietiging van de sociale samenleving, tot vergroting van de verschillen in inkomen Tot een stijgend aantal zelfmoorden. In zijn boek The Price of Inequality schetste Stiglitz al eerder de bedreiging van de democratie door deze ontwikkelingen.

Ook de Franse econoom Charles Wyplosz, verbonden aan het Institut universitaire de hautes études internationales in Genève en eerder onder andere verbonden aan het IMF en de Wereldbank ziet in de aan Griekenland opgelegde maatregelen de hand van Duitsland..Hij is van mening dat de maatregelen een contraproductief effect zullen hebben. Het cijfer van een opbrengst van 50 miljard euro uit privatiseringen noemt hij "absurd".( L'Express 14 juli 2015).

Eerder waarschuwden ook de Amerikaanse regering, het IMF, Draghi van de ECB en de vroegere baas van het IMF, Dominique Strauss-Kahn, tegen het voortgaande beleid van bezuinigingen en het . ontwrichtende effect daarvan op de Griekse economie. Stiglitz schreef daarover in Time: "

"From the mid-90’s to the beginning of the crisis, the Greek economy was growing at a faster rate than the EU average (3.9% vs 2.4%). The Greeks took austerity to heart, slashing expenditures and increasing taxes. They even achieved a primary surplus (that is, tax revenues exceeded expenditures excluding interest payments), and their  fiscal position would have been truly impressive had they not gone into depression. Their depression—25% decline in GDP and 25% unemployment, with youth unemployment twice that—is because they did what was demanded of them, not because of their failure to do so. It was the predictable and predicted response to the austerity"

 

Maar de Eurozonelanden hebben niet naar rede willen luisteren. Zij hadden andere motieven. Het Griekse volk had, niet door een bestorming van de Akropolis maar door democratische verkiezingen, zich uitgesproken tegen de eerder opgelegde bezuinigingen en de niet te dragen lasten en een nieuwe regering in het zadel geholpen. Tsipras van de radicaal-linkse, zeg maar sociaal-democratische, partij Syriza werd premier. De opstelling van de nieuwe Griekse regering leek een bedreiging te vormen voor het eenzijdig monetaristische beleid van de landen van de Eurozone. Die opstelling zou wel eens gevolgd kunnen worden door andere partijen, zoals Podemos in Spanje. Daarom moest hoe dan ook deze Griekse regering uitgeschakeld worden. In Le Monde Diplomatique schreef Pierre Rimbert "Syriza delenda est", Syriza moet kapot gemaakt worden.

Het resultaat van dit akkoord zal waarschijnlijk zijn dat Griekenland over  enkele maanden opnieuw in de problemen komt, failliet gaat en uit de Eurozone zal stappen. De gevolgen daarvan lijken nog niet te voorspellen. Voor de euro, voor de eurozone en voor de EU lijken die echter zeker niet gunstig. Er lijkt mij één weg om een catastrofe te voorkomen: kwijtschelding van de schuldenlast van Griekenland tot een niveau waarop het land zich daadwerkelijk zal kunnen herstellen. Indien de leiders van de eurozone en van de EU daartoe niet bereid zijn zullen zij de volle verantwoordelijkheid dragen voor het uiteenvallen van de eurozone, de Unie en voor wie weet welke andere geopolitieke consequenties nog zullen volgen. Duitse chutzpah….

Hans Lander, 14 juli 2015

 

hanslander@gmail.com