hanslander.com

Eigentijdse notities door Hans Lander

 

 

Schaduwen

 Over zes weken worden er weer verkiezingen gehouden voor de gemeenteraad. De invloed van de landelijke politiek op deze verkiezingen zal waarschijnlijk weer zeer groot zijn. De kiezers krijgen de kans om een oordeel te geven over de huidige regering. Natuurlijk is dit niet de bedoeling van deze verkiezingen. Het zal in de eerste plaats moeten gaan om het kiezen van de gemeenteraad. Maar, laten we onszelf niets wijsmaken: deze verkiezingen zijn ook een toetssteen voor het landelijk beleid. Het is dan ook begrijpelijk dat prominente landelijke politici zich al in deze strijd hebben gemengd of zich zeer binnenkort daarin zullen mengen. Sommigen zullen proberen het verloren vertrouwen te herwinnen, anderen zullen proberen daar juist gebruik van te maken.. Voor de partijen die deel uitmaken van de huidige regeringscoalitie lijken de vooruitzichten niet gunstig. Het kabinet geniet nog slechts heel weinig vertrouwen bij de kiezers. Afgaande op de opiniepeilingen zouden de PvdA en VVD samen nog slechts op ongeveer 40 zetels in de Tweede Kamer kunnen rekenen. Als dat zou uitkomen zou het een  absoluut dieptepunt in de landelijke politiek betekenen. Nog nooit was een kabinet zo impopulair. Nog nooit vertoonden de partijen in een zittend kabinet zo'n diepe terugval. Nog nooit leek het vertrouwen van de achterbannen van deze partijen zo beschaamd. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Bij deze regering ging dat paard al snel op de loop met het vertrouwen. Ongetwijfeld ook een gevolg van de wijze waarop deze regering werd gevormd of beter gezegd overhaast en ondoordacht in elkaar getimmerd. Een product van opportunisme en doorgeslagen ijdelheid. De gevoelens van achterbannen werden, zo bleek al snel, diep gekwetst. Bovendien bleken de formateurs en hun adviseurs geen enkele rekening te houden met het politieke feit dat zij in de door hen gekozen constellatie geen meerderheid in de Eerste Kamer hadden. Dat ze daar niet bij stil stonden, was niet alleen een politieke blunder van formaat, maar ook een uiting van minachting voor de rol van de Eerste Kamer. Als gevolg hiervan moest en moet het kabinet telkens een diepe knieval maken naar enkele kleine, tot ondersteunen bereid zijnde partijen. Zouden zij steun van die partijen niet verkrijgen, dan zou het ontbreken van steun in de Eerste Kamer verder regeren al lang onmogelijk zijn geweest. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat bij de kiezers het vertrouwen in dit kabinet zo ongekend laag is. Daarbij komt dat er tot nu toe gevoerde beleid, de keuzes die het kabinet al dan niet ondersteund door enkele andere partijen heeft gemaakt tot diepe ontevredenheid bij grote groepen kiezers hebben geleid. Het lijkt onmogelijk voor de regeringspartijen het bij de laatste landelijke verkiezingen gewonnen vertrouwen te herstellen. Erger nog is de dreiging dat door de opstelling van die partijen de deur naar extremisme wijd geopend lijkt. Overigens niet alleen in Nederland. In heel Europa dreigt er een diepe kloof te zijn ontstaan tussen de gevestigde partijen en hun politici en de kiezers. Die kloof uit zich in het kiezen voor extreemrechtse groeperingen en in het zich afwenden van de Europese Unie. Een golf van ongenoegen overstroomt Europa. De huidige generatie politici lijkt het spoor volledig bijster. Ze lijken het contact met hun kiezers en met de gevoelens van de burgers geheel verloren te hebben. Ze tonen noch de visie noch het morele gezag om de kiezers de weg naar de toekomst te wijzen. Een gebrek aan overtuigingskracht, aan principes, aan visie, is pijnlijk zichtbaar. Ondertussen hebben miljoenen burgers in de landen van Europa het perspectief op werk verloren. Miljoenen hoogopgeleide jongeren en wat minder jonge mensen hebben geen uitzicht op een  baan, kunnen geen huis krijgen en wordt het aangaan van een huwelijk, het stichten van een eigen gezin, vrijwel onmogelijk gemaakt. Ze hebben geen perspectieven op een beter leven, geen hoop op een veilige en economisch verzekerde toekomst. Het leven van miljoenen burgers lijkt zonder zin te worden. In deze door economische factoren beheerste wereld lijken zij overbodig. De vraag is hoe lang dit proces zo nog door kan gaan. Wanneer zal het punt bereikt worden dat de miljoenen uitgestoten tot het inzicht komen dat zij niets meer te verliezen hebben?  Bij de komende gemeenteraadsverkiezingen zal het daarover nog niet gaan, evenmin bij de eerstvolgende Europese verkiezingen. Maar bij beide verkiezingen zal het verloren gegane vertrouwen in de huidige generatie politici en hun keuzes zijn schaduwen vooruit werpen.

 

Hans Lander, 5 februari 2014

 

 

 

hanslander@gmail.com